Onderweg naar Italië

Al langere tijd fladdert het door m’n systeem: verhuizen naar Italië. Nu komt het steeds dichterbij en ervaar ik het als een soort overgangsfase waarin niks meer zeker is, anders dan dat ik ervaar dat het ‘oude’ me niet meer past.

Vorige week donderdag kwam ik terug uit Italië. De hele maand juni daar doorgebracht. Dit vanuit een intentie om vier weken te werken op een wijngaard in Umbrië. Leek me nou een prachtige toevoeging aan m’n eerdere ervaring dit jaar bij VinItaly. Had me ingeschreven voor de VinItaly International Academy. Een wijncursus waarvan ik gelijk al wist: dit is een trede te hoog voor me, maar andiamo! Na 40 online lessen, een gigantisch lesboek en 4 dagen proeven, proeven, proeven, was de examendag daar. Nou moet ik eerlijk zijn, ik had eigenlijk nog nooit eerder een cursus gevolgd van deze omvang. Was dan ook de enige zonder een titel als sommelier, importeur or wine expert. Maar deze freelance marketeer fladderde leuk mee. De titel van Italian Wine Ambassador kreeg ik niet, want ik had het examen niet gehaald, maar het onderdeel van deze community zijn, zoveel leren en me omringen met andere wijnliefhebbers van Italiaanse vino’s, was voor mij pure winst.

Om dit te vieren, vlogen mijn moeder, schoonzus en beste vriendin in. Even 4 dagen dartelen door Verona en omstreken. Dit sloeg op dag 2 om nadat ik stikte in een stuk vlees…. De zwaailichten kwamen me tussen de cipressenoprijlaan tegemoet en na een kort overleg moest ik mee. Het stukje chateaubriand zat vast in mijn keel en kon met geen mogelijkheid doorgeduwd worden. Dus dat betekende: de volgende dag onder narcose en waar werd verwacht dat dit een minuut of vijf zou duren, was ik een uur onder de pannen. Nare afsluiting van dit tripje.

Eerder in maart was ik mee voor een werktrip om een samenwerking te starten. Helpen om het verhaal van Italiaanse wijnboeren vanuit fair pricing hier te laten landen. Dat liep ook net iets anders af.

Dus toen ik in juni na 2 weken botste met de wijnboer, laten we het houden op volledig verschillende verwachtingen, voelde het even alsof het 3-0 voor Italië stond. Een beetje verslagen en ontheemd belandde ik in Tellaro. En ik meen het echt, ik geloof dat alles precies gaat zoals het moet gaan, dat ombuigen, het positieve erin omarmen en mezelf uitnodigen om te achterhalen wat dit me nou weer leerde en op welke manier ik daarvan groei. Maar eerlijk is eerlijk, het resulteerde in een prima breakdown.

Ik reed terug naar dit kleine schattige kustdorpje in Ligurië en voelde gelijk al dat dit een plek is waar ik weleens zou kunnen landen. Dromer die ik ben, opende ik Idealista en precies een paar uur eerder was er toch een parel van een plek online gezet. Over twee weken ga ik terug. Om te kijken. Om te kiezen. Om te springen.

Ik besefte dat al deze stappen me hebben gebracht waar ik nu ben, me precies op de juiste manier hebben gevormd en dat ik ook vind dat de reis naar de bestemming toe net zo belangrijk is.
Passo dopo passo.

Amore