48 uur in Parijs

“He Johanna, wat zeg je ervan, zullen we volgend weekend naar Parijs?!” – de spontaniteit in het leven als freelancer bevalt me perfect. En al helemaal wanneer ik een reactie krijg: QUIIIII!!

Een week later stapten we in de FlixBus naar Parijs. Om 21.00 uur vertrokken we van Sloterdijk. De geblokte stoelen bleken de beste plekken van de bus en dus voor de chauffeurs. We schoven naar achteren, nog net ver genoeg van het toilet. Na wat geklets: poging 1 van 13 om te gaan slapen. Je weet natuurlijk op voorhand dat dat de hel is. En dat bleek al snel de waarheid.

We hadden de bus last minute geboekt, die ook nachtelijke stops deed. Dat betekende: dronken stappers oppikken die nog een kaartje moesten hebben. Ik weet niet hoe het ontstond, maar dat we wakker schrokken van een ruzie in de bus waarbij de chauffeur een passagier met enige kracht de bus uit manoeuvreerde en er vocaal kabaal werd veroorzaakt door omstanders – en vooral door de gozer die de bus uit werd geslingerd – was een rare gewaarwording. Hij was, voor zover wij begrepen, aan het ‘zwart rijden’.

Na deze spanning en commotie moesten nog wat meer mensen in de dubbeldekker naar het toilet. Het was op een gegeven moment alsof we door het riool naar Parijs reden. Als ze ooit een geurtoevoegende pagina uitvinden, dan had je deze bladzijde enorm snel omgeslagen. Maar voor ons – of vooral voor mij – kon dit de pret niet drukken.

Na nog wat knipperen met onze ogen kwamen we om 06.00 uur aan in Parijs. Dat ging op een manier die bij Johanna op haar netvlies staat: de buschauffeur knalde alle lichten aan, gooide de volumeknop op 100 met het nummer Bubalou en ik deed met een grote glimlach mijn slaperige ogen open. Arrivooo!

Dat ik Italiaanse woorden tijdens deze trip zou gebruiken, werd al snel duidelijk. Ik leer deze taal inmiddels zo’n jaar en ben helemaal in m’n element ermee.

We gooiden onze backpacks op de rug en wandelden naar het eerste Franse tentje. Daar bestelden we echt een enorm goor croissantje met kaas à 10 euro per stuk en dronken een koffietje. Fijn dat we daarna meteen konden inchecken en ons konden opfrissen. De moeheid was als sneeuw voor de zon verdwenen en we maakten ons op voor wat Parijs ons mocht laten zien.

Ik op de hakken, Johanna verstandig op sneakers. Ik zou willen dat ik dat kon.

We flaneerden langs de Seine richting de Eiffeltoren, werden nog geïnterviewd over de Olympische Spelen toentertijd, geen idee waar dat werd gebruikt, en gingen heerlijk lunchen dichtbij het Louvre.

Na heel wat stappen besloten we lekker een glas wijn te gaan drinken dichtbij het pleintje waar we die avond een tafel hadden gereserveerd. Dit was een fijn vegetarisch restaurant, maar binnen. Dat was nou net niet wat we wilden. Ik had nog ergens een tentje gespot, dichtbij de Sacré-Cœur.

En vooropgesteld: dit was een trip waarin we echt lekker alles lieten ontstaan. Precies geen voorbereiding gedaan, anders dan vegetarische restaurants opgezocht. Dus we besloten te annuleren, kleedden ons om en liepen naar dat restaurant. Niet wetende dat we door de Schilderswijk zouden komen en oooh wat een fijne verrassing was dat. Wat een heerlijke straten, fijne sfeer en het leukste kwam nog.

Op het moment dat we na aardig wat traptreden bij de Sacré-Cœur kwamen, bleek er precies op dat moment een wijnfestival gaande te zijn. Mijn karwijnhart maakte een sprong! Heerlijk hoe het leven beweegt. Dus we kochten een glas en lieten ons verwonderen door de smaken en het plezier alom. Bleek dus precies één keer per jaar te worden georganiseerd. We lachten en waren in ons element.

Al helemaal toen we twee leuke gozers spotten. Hij: blonde krullen en een rode lakleren jas. En de ander: bruin kort haar, diepdonkere ogen en een zachte uitstraling. We raakten al snel aan de praat en het bleken twee Franse acteurs te zijn. De rode lakleren gozer vrij outgoing haha, en op een of andere manier bleven we bij elkaar hangen. Ik raakte al snel in gesprek met Loyan en hij deelde over zijn leven. De diepte was snel gevonden.

Toen ze opperden om samen met hen en nog een aangewaaide vrouw die avond naar een wijnbar te gaan in een populaire wijk onder de Fransen, was de QUI gelijk weer daar.

Hij pakte zijn helm en zei: wie van jullie wil er achterop? Ik bleef even afwachtend, maar al snel werd duidelijk dat ik dat was. De andere drie stapten in de taxi terwijl ik mijn helmpje opdeed en in mijn blauwe strakke jurk met hakken achterop de vespa stapte. Ik klemde mijn armen om zijn middel, we hadden elk een oortje in met muziek en reden door de nachtelijke straten van Parijs. Hij gaf me een tour langs de Eiffeltoren, slalomde door kleine straatjes, liet me nog meer prachtige plekken zien en ik zat daar vol la dolce vita te genieten. We stopten bij het stoplicht en ook de automobilisten kregen een glimlach van ons plezier.

We kwamen aan bij de wijnbar en terwijl ik afstapte en mijn helm afdeed, opende hij zijn hand. Ik legde het oortje erin in plaats van dat ik zijn hand greep. Samen liepen we naar het tentje en hij keek naar me en het viel hem op dat Fransen naar me/ons keken. Toch heerlijk hoe dat gaat.

Eenmaal daar bestelden we wijn, kletsten we, ging ik opnieuw met Loyan de volgende verdieping in en daar was tegenover een muurschildering. Ik zat er goed in en raakte met hem in de verwondering over de symboliek van die tekening en zijn eigen verhaal. Fijn om zo te connecten.

We hadden het op een gegeven moment gehad en we moesten ook nog wat eten, het was ook de hoogste tijd daarvoor. Dus we lieten ons een typisch Italiaans restaurant tippen. Want you can take the girl out of Italy, but not Italy out of the girl. We zijn tenslotte maar één keer in Parijs.

Met nog een half plan om met hen op stap te gaan, besloten we toch de metro te pakken en naar bed te gaan. Alweer een week in één dag beleefd.

De volgende dag naar antiekmarktjes, metrohoppen en nog wat sightseeing. Die avond hadden we gereserveerd in een kaasrestaurantje en heel eerlijk: we hadden allebei een energiedip. Dus we waren wat stil en vervolgens hadden we twee opties:

1. We gaan nu naar bed.

2. We gaan de hort op.

Het was 21.00 uur en ik mocht kiezen van Johanna. Dat werd nummer 2. Maar we wilden niet iets zoeken. Het werd een spel van links of rechts bij elke straat haha. Ik pakte het voortouw en zei: we gaan vier keer links en dan één keer rechts.

Met deze tactiek belandden we bij Lola’s, een klein tentje waar het gigantisch druk was, vooral voor dit tijdstip. We liepen naar binnen, deden onze jas uit, bestelden een glas wijn en raakten al snel aan de praat met twee mannen. Hij leek oprecht op Antoine Lambert uit Emily in Paris.

Hij vroeg: “How did you end up here? Are you from the press?” Wij lachten en reageerden: “No, we just walked by. We are from Holland and exploring Paris for two days.”

Hij begon te lachen en vertelde dat dit een privéfeestje was van een bekende chef die zijn kookboek presenteerde. Toen we wat gerichter keken, kende inderdaad iedereen elkaar en zagen we het boek van Laurent Dagenais liggen – en hem ook haha. We waren meer dan welkom.

We dansten tot diep in de nacht, hadden hier en daar een flirt en vooral onwijs plezier.

Na een ochtend cappuccino weer terug de bus in. Ook daar weer zo mooi in de ontmoeting met een vader en dochter uit Korea die een trip deden door Europa.

Ach, het was weer een MAGNIFIQUE trip!!