The more you look the more you find.

Waar ik ergens zo voel dat ik hier hoor, me dit jaar al zo vaak van plek naar plek heb bewogen, ben ik nog niet daar, nog steeds niet. Soms voelt het verder weg dan ooit terwijl ik hier ben. Waar ik kennismaak met alles waar ik ooit van droomde, voelt het soms ook een beetje als bedrog.

Een makelaar die niet reageert, een spark voelen die als een vallende ster weer verdwijnt, verschil in cultuur ervaren, toch alleen zijn in een nieuw land, je weg vinden met werk en wonen. Ik kies er allemaal voor. Maar dat betekent niet dat het makkelijk is.

Ze zeggen weleens: ‘the more you look, the more you find’. Dat is zeker waar! Zo belandde ik afgelopen maand op een wijngaard waar ik spontaan heb geholpen met de oogst, aanschoof bij een Italiaans familie diner, met mijn beste vriendin op een boot belandde, koersloos in tranen was, het vertrouwen en geluk heb gevoeld in puur zijn, rust vond in stukken die ik van mezelf herken wanneer ik in Nederland ben die wellicht gewoon echt bij me horen, in een wijnkelder met flessen uit 1970 stond, diners voor twee met zicht op zee beleefde, in het water me onderdompelde, keek hoe de maan de zon passeerde en ik toch ter plekke een brilletje had weten te regelen, vrolijke blikken ontving gecombineerd met prangende ogen die ik minder leuk vond.

Waar het voor mij nu even op uitkomt, is: wanneer je echt uit je eigen gebaande paden breekt, je kiest, je ook wordt getest. Wordt uitgedaagd. Wil je dit echt? Hou je vol? Durf je te delen? Weer, en weer en weer en weer die eerste stap zetten.

Op dit moment ben ik er een beetje moe van. Leeg. Op. En dat is ook oké. Het volgen van je dromen, dat valt niet altijd mee. Maar laten we het zo zeggen, ook dit hoort erbij.

Wellicht is de weg net als naar Rome: alle wegen leiden daar naartoe. Dus ik blijf doorlopen.

• English
  
  Somewhere deep down, I feel like I belong here. And yet, after moving from place to place so many times this year, I’m still not there. Still not. Sometimes it feels further away than ever, even while I’m here. As I find myself experiencing everything I once dreamed of, sometimes it also feels a little like an illusion.

  A real estate agent who doesn’t respond, feeling a spark only to watch it disappear again like a shooting star, experiencing cultural differences, still feeling alone in a new country, finding my way with work and a place to live. I choose all of it. But that doesn’t mean it’s easy.

  They say, ‘the more you look, the more you find.’ And that’s definitely true. This past month, I somehow found myself at a vineyard, spontaneously helping with the harvest, joining an Italian family dinner, on a boat with my best friend, lost and in tears, feeling the trust and happiness that come from simply being, recognizing parts of myself I know from when I’m in the Netherlands — parts that perhaps simply truly belong to me — in a wine cellar filled with bottles from 1970, having dinners for two overlooking the sea, immersing myself in the water, watching the moon pass in front of the sun and somehow managing to find a pair of glasses right there on the spot, receiving warm smiles alongside lingering looks I liked a little less.

  What it comes down to for me right now is this: when you truly step away from the version you’ve always known, when you make a choice, you also get tested. Challenged.

  Do you really want this? Will you keep going? Do you dare to share? Again, and again and again and again, taking that first step. Right now, I’m a little tired of it. Empty. Drained. And that’s okay too. Following your dreams isn’t always easy. But let’s put it this way: this is part of it too.

  Perhaps the road is just like the road to Rome: all roads lead there eventually. So I’ll keep walking.