Leven in mijn eigen schilderij

De huizen zijn hier prachtig gekleurd; lichtblauw zoals de lucht, mintgroen, zachtroze, warm koper, licht licht licht geel, allemaal verschillend naast elkaar. Lopend over de boulevard voelt het alsof ik in een levend schilderij beweeg. Van een duik in de zee met zout haar op een rots opdrogen, tot kleine gesprekken met een vrouw die hier al haar hele leven woont. De verhalen voelen, zien, ervaren én zelf maken! De overtocht op een bootje naar een klein eiland waar ik dezelfde schipper elke dag zie. De cappuccino die dag in en dag uit op dezelfde fijne manier wordt gemaakt door dezelfde barista. De Salvatore die 40 uur per week de wacht houdt over het strand. De hordes toeristen die om elk willekeurig tijdstip op de dag worden getrakteerd op een verfrissende en als je ze bij Doria bestelt, onwijs sterke Aperol Spritz. Ook hij staat daar 60 uur per week. Nog, nu nog. Want, als ik het mag geloven, valt het dorpje straks stil. Alle Italianen gaan weer terug naar de grote stad, velen hebben hier een vakantiehuis. Dat ook het verschil in Italië groeit tussen rijk en arm, bewijst dit voor mij een beetje. De barren sluiten, velen gaan op een welverdiende vakantie waar ze zelf om 09.54 een drankje bestellen in een zonnig oord. De bikini's zullen plaatsmaken voor winterjassen. De zonnehoeden voor mutsen. De gekoelde glazen witte wijn voor chocomelk? (Zullen ze dat hier net zo drinken als bij ons of is dit onbekend). Mijn gebronsde huid zal langzaamaan weer witter worden. De zee wordt koeler, de geur en intensiteit van de lucht verandert, dat merk ik nu al. Maar toch groeit met de dag mijn interesse om Italië te ontdekken in die periode. In de periode van stilte. Zonder de zomerse la dolce vita vibes. Ik wil de lucht vroeg zien veranderen, de kou van de zee op m’n huid ervaren en ontdekken hoe het is, hoe het echt is. In de winter…

• English
  
  The houses here are painted in the most beautiful colours: pale blue like the sky, mint green, soft pink, warm copper, the palest, palest yellow, all different, standing side by side. Walking along the promenade feels as though I’m moving through a living painting.

  From diving into the sea and drying my salty hair on a rock, to small conversations with a woman who has lived here all her life. Feeling the stories, seeing them, experiencing them and creating my own.

  The little boat crossing to a tiny island, where I see the same skipper every day. The cappuccino, made day after day in exactly the same lovely way by the same barista. Salvatore, who spends forty hours a week keeping watch over the beach. The crowds of tourists who, at any random hour of the day, treat themselves to a refreshing — and, if you order one at Doria, incredibly strong, Aperol Spritz. He, too, is there sixty hours a week. Still. For now.

  Because, if what I’m told is true, soon the village will fall silent. The Italians will return to the big cities; many of them have holiday homes here. To me, it somehow also reflects the growing divide between rich and poor in Italy.

  The bars will close. Many of the people working here will leave for a well-deserved holiday of their own, somewhere sunny, where they’ll be the ones ordering a drink at 9:54 in the morning.

  Bikinis will make way for winter coats. Sun hats for woolly hats. Chilled glasses of white wine for hot chocolate? (Do they even drink it here the way we do back home, or is that not really a thing?) My sun-browned skin will slowly turn pale again. The sea will grow colder, the air crisper, I can already feel it happening.

  And yet, with every passing day, my curiosity about discovering Italy during that season grows. The season of silence. Without the summery la dolce vita feeling.

  I want to watch the sky change in the early morning. I want to feel the cold of the sea against my skin. I want to discover what it’s like when all of this disappears — what it’s really like.

  In winter…