Sunset verzachting

Part 2

Tegen het einde van de middag voel ik het, de rust van de natuur die langzaam m’n lichaam in zakt. Waar ik overdag nog een beetje zoekende was, best wel ‘aan’ stond en vooral zag dat iedereen om me heen aan het werk was, voel ik de sereniteit van de plek zich langzaam voor me openen. Soms zit de kunst niet in meer doen, maar juist in minder, ook al gaat dat bij mij nogal eens gepaard met weerstand. Ergens zit ik dan in die spagaat tussen me overgeven aan de rust en tegelijkertijd mee willen bewegen, helpen, iets bijdragen. Ik ben de eerste die vraagt: wat kan ik doen, waar kan ik inspringen, hoe kan ik helpen? Maar misschien lag de uitnodiging hier voor mij juist in het tegenovergestelde: om even te ontvangen en gewoon te zijn.

Zittend met een glas wijn op een wit bankje, met 180 graden uitzicht en de zon die langzaam in de zee zakt (ja, in dit geval gaat dat ook op het deuntje van de zomerhit) voel ik die ease vanuit m’n voeten omhoogkomen. Alsof de plek me er langzaam aan herinnert dat niet alles een actieve bijdrage nodig heeft om van waarde te zijn.

Wat daar ook aan bijdraagt, is je eigen groente plukken, over de terrassen wandelen en de wolken langzaam van kleur en vorm zien veranderen terwijl de lucht steeds iets koeler wordt. De zomer komt hier officieel aan z’n einde en dat betekent ook dat er vandaag geoogst wordt. Op zichzelf iets heuglijks, maar de natuur heeft deze zomer ook een andere kant van zichzelf laten zien.

Terwijl de ene hittegolf na de andere door Europa trok, heeft de droogte ook bij Stella di Lemmen haar sporen nagelaten. Nog nooit was het hier zo droog en dat is zichtbaar, voelbaar en waarschijnlijk later ook proefbaar. Toch ontbreekt het niet aan de inzet om er het beste van te maken en ook dit deel te accepteren als onderdeel van wat de natuur dit jaar geeft of juist niet geeft. Het breekt m’n hart een beetje om het te zien, terwijl er tegelijkertijd iets hoopvols zit in de zorg en aandacht waarmee hier wordt doorgegaan.

Misschien kunnen die twee ook gewoon naast elkaar bestaan: hoop en wanhoop, net zoals ontvangen en geven soms dichter bij elkaar liggen dan je denkt.

Lucia schreef er eerder zelf een prachtig artikel over: lees hier

• English
  
  Towards the end of the afternoon, I can feel it: the calm of nature slowly settling into my body. Where earlier in the day I was still searching a little, quite switched ‘on’, mostly noticing how everyone around me was working, I can now feel the serenity of this place slowly opening up to me. Sometimes the art lies not in doing more, but in doing less, even though for me that often comes with some resistance. I find myself somewhere in between surrendering to the stillness and wanting to move with what’s happening around me, to help, to contribute something. I’m usually the first to ask: what can I do, where can I jump in, how can I help? But perhaps the invitation for me here was exactly the opposite: to simply receive for a moment, and just be.

  Sitting with a glass of wine on a white bench, with a 180-degree view and the sun slowly sinking into the sea (yes, in this case even to the soundtrack of the summer hit) I can feel that sense of ease rising from my feet upwards. As if this place is gently reminding me that not everything needs an active contribution in order to have value.

  What helps, too, is picking your own vegetables, walking along the terraces and watching the clouds slowly change in colour and shape as the air begins to cool. Summer is officially coming to an end here, which also means that today is harvest day. Something joyful in itself, although nature has shown a different side of herself this summer too.

  As one heatwave after another swept across Europe, the drought has also left its mark on Stella di Lemmen. It has never been this dry here, and you can see it, feel it and, most likely, eventually taste it too. And yet, there’s no lack of dedication to make the best of what is here, and to accept this too as part of what nature is offering this year or perhaps, what she isn’t able to offer. It breaks my heart a little to see it, while at the same time there is something hopeful in the care and attention with which life here continues. Perhaps those two things can simply exist alongside each other: hope and despair, just as receiving and giving may sometimes be closer to one another than we think.

  Lucia wrote a beautiful article about it earlier: read here