Chiedi e ricevi - Klaproos
Al vanaf het begin van deze trip valt mijn oog op klaprozen. Langs de snelweg in Duitsland, op slingerweggetjes richting de Dolomieten in Oostenrijk en uiteraard ook in Italië. Zal het bloeiseizoen van deze vrolijke bloem wel zijn, maar spot ‘m overal. Ik word wakker in mijn bepmobiel (een omgetoverde Opel Agilia 2002 met gordijntjes en een luchtbed op de achterbank) op een kampeerplek 15 minuutjes rijden van Treviso. Bij het daglicht zie ik het nog iets helderder: dit is precies een buitenwijk en doet Treviso Centro geen eer aan. Als het ware de vergelijking met de negenstraatjes in Amsterdam en de Bijlmer.
Enfin, het was donker toen ik aan kwam en ik vond het fijn te weten dat ik met bepmobiel op een veilige plek zou staan. Niet langs de weg, zoals ik met ‘echte’ beppie heb afgesproken. Dus door de slagboom heen, zette ‘m auto neer en toen gaan liggen. Er kwam een soort zwaar geluid vanaf links over me heen en het duurde even voordat ik doorhad dat ik dichtbij een vliegveld sliep... Rise en shine, de volgende dag vroeg uit de veren en een paar uurtjes gewerkt (ja dat gebeurt ook gewoon). Laptopje op schoot op m’n luchtbed, koffietje gezet en leuk aan de lavorando. En moest nog even een plan maken waar ik vervolgens naartoe zou. Dat is dan ook altijd even een dingetje. Had stiekem wel zin om mezelf even te trakteren op een B&B, dus bookingmaps open en op de bonnefooi aan het klikken geslagen. Stuitte op een leuk hotelletje in Soave. Was nog precies één kamer vrij, maar wilde direct boeken in plaats van via Booking.com. Dus pakte m’n telefoon, maar geen gehoor. Ondertussen was Roberto van de camping zijn ronde aan het maken, in de auto, stapvoets over het terrein zoals opzichters dat doen. Dus reed hij in de auto over de kampeerplaats waar letterlijk 10 plekken aan weerszijde waren, maar goed, dat hoort er dan bij. Na een buongiorno en ho dormito bene, kletsen we wat verder. Ik vertelde hem dat ik van plan was om naar Soave te rijden en hij zei twee belangrijke dingen.
De eerste: ik MOEST absoluut naar het restaurant Bigoleria gaan. Dat is een klein lokaal restaurantje met keuze uit 200 verschillende pastasauzen (mensen met keuzestress; don’t go there of trek er 3 dagen vooruit). Het tweede; er was daar ook een camperplek. Dus met pen en papier tekende hij waar ik moest zijn. Andiamo; richting Soave. De navigatie leed me inderdaad naar de camperplek, maar toen ik ‘bestemming bereikt’ in m’n scherm zag, stond ik letterlijk op een parkeerplaats aan de weg. Zoals beloofd en voelde ook gelijk een nee, daar niet geparkeerd. Dus probeerde de mevrouw van het hotel nogmaals en dit keer nam ze op. Maar op de vraag ‘is er nog een kamer beschikbaar’ zei ze dat die nét geboekt was en ze tipte me een buurthotel. Was een minuutje rijden, dus stond vliegensvlug voor de poort, maar ook hier werd ik niet direct enthousiast. Opende maps even en was inmiddels er echt wel even aan toe om te relaxen. Even in de ontspanning.
Toen ik de naam ‘B&B Relax a Soave’ zag, was dit zo’n ask & receive moment. Parkeerde m’n auto, had even op internet naar de plaatjes gekeken en dit kon twee kanten op. Want de B&B had een zwembad, keek uit over de wijngaarden en het kasteel, was prachtig groot, en er waren geen prijzen zichtbaar… Als je online naar een menu/wijnkaart kijkt van een restaurant en geen prijzen ziet, dan betekent dat vaak heeeeel veel euro’s. Maar ik waagde de gok en dacht kan altijd nog op de parkeerplaats staan van deze B&B, want zelf die was prachtig (en afgesloten). De lieve nonna opende de deur en sprak geen Engels, dus parlava in Italiano con lei en vroeg of ze nog een kamer had PLUS de prijs. Sona sola? Si, ik ben alleen. En de prijs voor 1 persoon was 50 euro, dus ik zei volmondig perfecto. En wauw, wat een fijne plek! Precies waar ik dus mocht zijn.
Had ook echt wel even de tijd nodig om te relaxen, want de hike in de bergen plus 25.000 stappen op de hakken met een te strak bandje bovenop, hadden er toch even voor gezorgd dat m’n voeten vol vocht zaten. Dus heeeeerlijk geïnstalleerd en een klein rondje gewandeld en uiteraard naar het restaurantje gegaan. Toen ik daar ook weer m’n allerbest deed om te vragen of ze nog een tafel hadden, reageerde hij in dat ik buiten kon zitten en gaf me de Engelse menukaart. Er is dus ab-so-luut nog veel werk aan de winkel haha. Had een fles wijn besteld, ja echt een hele fles Valpolicella Ripasso met de kurk. Kostte daar maar 16 euro… Dat tsja he! Voldaan gaan slapen en de volgende ochtend een dag bijgeboekt. Had de hele B&B voor mezelf! Dus dartelde langs het zwembad, heb zelf baantjes getrokken zonder bandjes en zakte volledig in de ontspanning.
De zon ging onder en nadat ik me verwonderd had over de manier hoe de natuur zich overal doorheen manoeuvreert. Voor de beelddenkers: dan sta ik dus even naar de kerk te kijken en zie ik hoe daar dus ‘onkruid’ uitkomt, dan fascineer ik me toch. Ook hoe de constructies bedacht zijn en de manier waarop de stenen zich stapelen, symbolisch geïnterpreteerd kunnen worden. En ook op deze plek stonden her en der klaprozen tussen de wijnranken. Allermooist!
Ik ben dus aan een soort van ‘knutselproject’ begonnen en verzamel elementen die ik in een boek wil plakken. Daar hoort de klaproos ook bij. Had al vaak de kans gehad om eentje te plukken, maar toch deed ik het elke keer niet.
In de avond de zonsondergang gaan kijken vanaf een middeleeuws muurtje, voor een kerk, zicht op de vallei vol wijnstokken, de lucht kleurde en de dorpjes en huizen maakten zich klaar voor de nacht. Ik zat daar heerlijk te zitten en te kijken en zo komen er een vader en zoon aanlopen. De kleine jongen stapte enthousiast over het muurtje en pappa, gekleed in een spijkerbroek, wit overhemd met rode bretels, liep er naast en had z’n hand vast. Onwijs vertederend beeld. En paparazza als ik ben, had ik m’n polaroidtoestel in de aanslag en klikte een foto. Overhandigde de herinnering aan de vader en we hadden een leuk gesprek. Bambino van 3 dartelde door de druiven heen en rende heen en weer.
Tot hij opeens stil stond bij de enige klaproos die er daar te zien was. Hij zakte door z’n knietjes, plukte de roos, kwam naar me toe gelopen en hij gaf ‘m aan mij… Daar was de roos!
De klaproos als symbool voor het leven
Deze bloem is een prachtig symbool voor de vergankelijkheid van het leven, omdat hij verwelkt op het moment dat je hem plukt. De papaver kan je ook laten zien dat het loont om geduld te hebben: de zaden van de klaproos behouden hun kiemkracht onder de grond erg lang, en kunnen soms zelfs na jaren pas boven de oppervlakte komen. Daarnaast laat deze bloem je zien hoe mooi het kan zijn als je in contact staat met je omgeving en geeft aan anderen om je heen – zo levert de klaproos hoogwaardig stuifmeel voor bijvoorbeeld honingbijen. Van Happinezz.