Nou pinch me, ik heb net mijn allereerste business meeting gehad, in het Italiaans! Met een gevoel van trots tik ik dit vrolijk in mijn blog. Inmiddels komt het hier met bakken uit de hemel vallen, ben ik ‘verhuisd’ naar Pietrasanta en heb ik twee keer per week Italiaanse les. Mijn ‘juf’ is streng, maar enorm goed! Het is mede dankzij haar dat ik me net precies zo heb weten uit te drukken zoals ik deed. Hoe leuk!
De meeting kwam voort uit een heerlijk spontane ontmoeting in het bos. Vorige week zaterdag reed ik naar Isola Santa. Een natuurgebied aan een stuwmeer, waar de bomen prachtig kleuren in de herfst en ik, na een aantal delays, een rondje wandelde. Een moment van twijfel voorafgaand, want de route was 45 minuten door de bergen, toch nog even een koffietje voordat ik ging en een verkeerde afslag maakten dat ik precies op hetzelfde moment als een groep fotografiecursisten aankwam. Een korte opmerking van mij, in het Italiaans, dat het prachtig is om nu de natuur vast te leggen, mondde uit in een shoot. Zo ging ik van een ontspannen herfstwandeling naar een modellenrol en klikten vijf camera’s kiekjes. En dat kwam me eigenlijk echt enorm goed uit. De dag ervoor had ik namelijk, voor de tweede keer in mijn leven, een afspraak gemaakt bij een kapper. Dat Pietrasanta een creatief kunstenaarsdorp is, dichtbij het kneiterdure Forte dei Marmi, wist ik. Maar dat knippen en highlights me 290 euro zouden kosten, had ik nét niet ingeschat. (Side note: het is wel echt prachtig en ze zijn er 4,5 uur mee bezig geweest en ik ben er blij mee). Maar dat mijn honderden euro’s haircut dus even op camera werd vastgelegd, vond ik wel enorm ironisch. En vooral heel leuk!
Sinds oktober zit ik in een Airbnb in Pietrasanta. Het verlangen om tijdens de wintermaanden in Italië te blijven, een relatie die ik in Portovenere vol ben aangegaan, maar hij bleek toch niet levenspartner voor mij te zijn, en de ruimte die ik voor mezelf wilde, resulteerden in deze plek. De eerste keer was ik hier met hem en ik voelde gelijk: ‘Hier kan ik wel wonen.’ Nou moet ik bekennen dat ik dat gevoel ook heb gehad in Treviso, Tellaro, Verona, Fezzano, Pistoia en Trevi, dus dit gevoel was niet onbekend. Maar toen we op een punt kwamen waarop ik echt, echt mijn eigen plek wilde, klopte dit volledig.
Dat de juiste dingen moeiteloos gaan, heb ik wederom ervaren in het contact met Antonella, de eigenaar van de eigenlijke Airbnb-woning. Binnen een dag was het geregeld en de rust die ik voelde toen ik hier binnenstapte, was zo bevestigend en ook bevrijdend.
Dat ik dit jaar door ‘heel’ Italië ben gereden met mijn allermooiste, topste Bepmobiel, vind ik echt speciaal. Ik schreef laatst in mijn journal alle momenten op die ik dit jaar heb mogen beleven en die me zo’n gevoel van rijkdom hebben bezorgd. Want juist die spark en dat pure kiezen vanuit mijn intuïtie hebben me dit jaar hele waardevolle momenten geschonken. Geld komt terug, maar de tijd niet. En dat ik beide besteed aan mijn droom, voelt enorm logisch. Ook al gaat het langzaam en snel tegelijk.
Ik merk dat het opbouwen van relaties in Italië meer gepaard gaat met elkaar echt leren kennen. Je gaat eten bij mensen thuis, ze willen je voelen (wat helemaal in mijn straatje is), maar ook een reactie op een concreet voorstel kan uitblijven. En eerlijk, ik voel daar eigenlijk alleen maar rust bij. Ik plant de zaadjes die, zeker met de nieuwe maan in Schorpioen, mogen dienen als fundament en ik blijf trouw aan mezelf. Ook al ligt alles nog zo open en fladder ik nog leuk door alle dingen heen.
Ook het leven in Italië zelf went en het is een hele leuke gewenning. Maar toch ga ik ook terug, begin december. Mede omdat ik een operatietje heb staan, voelt het goed om in december, januari en februari even in mijn eigen huis te zijn.
Vorig jaar zei ik: de ideale situatie zou zijn een half jaar in Franeker en een half jaar in Italië. En wat blijkt: dat is dit jaar precies zo ontstaan.
